W skład Kapituły Konkursu, która zadecydowała o przyznaniu nagrody Wiśniewskiemu, weszli: Jacek Bożek, Wojciech Gąsienica-Byrcyn, Piotr Gliński, Grażyna Hodun, Anna Kalinowska, Sławomir Kuczmierowski, Mira Stanisławska–Meysztowicz, Andrzej Kassenberg, Krzysztof Skóra, Adam Wajrak, Bohdan Szymański, Radosław Gawlik, Ewa Smuk–Stratenwerth, Jarosław Pająkowski oraz Krzysztof Smolnicki. Dokonując wyboru Ekologa Roku Kapituła szczególnie doceniła rolę Grzegorza Wiśniewskiego przy zmianie prawa – będącego kluczem do rozwoju OZE i energetyki obywatelskiej. „Grzegorz Wiśniewski był i jest bowiem jednym z liderów społecznego ruchu owocującym zmianami, które mogą oddać ludziom prawo do stania się jednocześnie PROducentem ale i konSUMENTEM energii (w skrócie PROSUMENTEM). I za to właśnie należy mu się Tarcza Wojownika Gai” – napisano w uzasadnieniu.

Grzegorz Wiśniewski jest absolwentem Politechniki Warszawskiej (mechanika/energetyka ‘1987) oraz Uniwersytetu Warszawskiego (organizacja i zarządzanie ‘1989). W latach 90-tych był stypendystą europejskich i amerykańskich ośrodków badawczych zajmujących się odnawialnymi źródłami energii (OZE). W latach 1997-2004 był dyrektorem Europejskiego Centrum Energii Odnawialnej, agencji rządowej utworzonego na podstawie umowy rządu RP z Komisja Europejską.

Od 2002 r. był przedstawicielem Polski w Grupie Refleksyjnej Komisji Europejskiej ds. Energii (DG ENER) w obszarze „zrównoważone systemy energetyczne na szczeblu lokalnym” (inicjatywa managEnergy, której przewodniczył w latach 2008/2009). W latach 2000-2004 r. był doradcą, a potem przewodniczącym zespołu rady doradców Ministra Środowiska ds. OZE. Jest członkiem zespołu doradczego Ministra Gospodarki ds. rozwiązań systemowych w energetyce oraz ds. produkcji urządzeń OZE oraz członkiem Komitetu Sterującego ds. zaawansowanych technologii pozyskania energii w Narodowym Centrum Badań i Rozwoju.

Był współautorem rządowej, przyjętej przez Sejm RP w 2001 roku, pierwszej „Strategii rozwoju energetyki odnawialnej”. Kierował pracami nad kluczowymi dla OZE ekspertyzami wykonanymi dla ministerstw ds. środowiska, gospodarki, rozwoju regionalnego i rolnictwa dotyczącymi kierunków rozwoju prawa (projekt ustawy o OZE 2002 r., nowelizacja Prawa energetycznego w zakresie systemu wsparcia OZE ‘2004r.), ocen ekonomicznych technologii OZE, programów rozwoju oraz wydatkowania funduszy UE na energetykę. Kierował szeregiem niezależnych studiów prognostycznych rozwoju energetyki. W 2014 przygotował alternatywny do propozycji rządowej projekt tzw. „poprawki prosumenckiej” do ustawy o OZE, przyjętej w głosowaniu sejmowym 20 lutego 2015 roku.

Jest założycielem i prezesem zarządu Instytutu Energetyki Odnawialnej – niezależnej spółki pracowniczej typu think-tank wspierającej rozwój zrównoważonej i rozproszonej energetyki oraz realizacje cele długookresowych. Był członkiem zarządu Społecznego Instytutu Ekologicznego. W niemalże 30–letniej działalności zawodowej starał się wpisać rozwój OZE w koncepcję rozwoju zrównoważonego, budować pomosty pomiędzy branżą OZE i pozarządowymi organizacjami ekologicznymi oraz inicjatywami obywatelskimi w tym zakresie.

Jest współautorem i współprowadzącym studiów podyplomowych „Inwestycje w odnawiane źródła energii. Autor i redaktor książek: „Kolektory słoneczne”, „Przetwarzanie i wykorzystanie energii promieniowania słonecznego”, „Odnawialne źródła energii u progu XXI wielu”, „Odnawialne źródła energii jako element rozwoju lokalnego”. Od 2007 roku prowadzi blog „Odnawialny” poświęcony politycznym i prawnym aspektom energetyki odnawialnej”. Laureat tytułów: „Promotor energetyki odnawialnej” miesięcznika Czysta Energia oraz „Nowy Impuls 2014” Miesięcznika Gospodarczego Nowy Przemysł za wkład w rozwój koncepcji prosumenckich w energetyce odnawialnej. Dwukrotnie wyróżniony odznaką Ministra Środowiska „Zasłużony dla ochrony środowiska”.

Zachęcamy do lektury Odnawialnego Bloga Grzegorza Wiśniewskiego, dostępnego pod adresem www.odnawialny.blogspot.com.

Post Grzegorz Wiśniewski Człowiekiem Roku Polskiej Ekologii pojawił się poraz pierwszy w OPTIMA POLSKA, Białystok, Podlaskie.

Umiarkowany entuzjazm

W chwili, gdy piszę te słowa, ustawa o odnawialnych źródłach energii została już przyjęta przez Sejm. Trzeba przyznać, że proces legislacji przebiegał w jej przypadku wyjątkowo szybko (podobnie było zresztą w przypadku „małego trójpaku”). Niestety, wiele wskazuje na to, że tempo sejmowych prac było spowodowane czyjąś chęcią, by większość posłów nie miała możliwości wniesienia konstruktywnych poprawek (na około 600 zgłoszonych rząd przyjął ich około 20). Jedynie determinacja niektórych posłów koalicji doprowadziła do wniesienia do ustawy kilku pozytywnych zmian w zakresie malej energetyki prosumenckiej. Ostatecznie Sejm przyjął wspomniane poprawki większością zaledwie dwóch głosów. Czy zostaną one jednak zatwierdzone przez Senat? Mam nadzieję, że tak.

Tymczasem sytuacja w polskiej branży odnawialnych źródeł energii w dalszym ciągu jest niezwykle trudna. Na dodatek opinia publiczna wydaje się być zdezorientowana dotychczasowymi działaniami rządu. Trzeba zresztą w tym miejscu otwarcie przyznać, że proces legislacyjny ustawy o OZE był niezwykle skomplikowany. Brali w nim udział nie tylko posłowie, lecz również przedstawiciele branżowych organizacji, związków i stowarzyszeń. Moim zdaniem pierwszy projekt ustawy (tzw. „ustawa Pawlaka”, która była opracowywana w latach 2010-2013) był niezwykle obiecujący. Niestety, został on odrzucony kosztem utrzymania ówczesnej koalicji. Od kiedy wicepremierem został Janusz Piechociński mieliśmy do czynienia z zupełnie innym projektem, całkowicie niedostosowanym do realiów polskiego rynku. Potwierdziły to zresztą opinie przedstawicieli działających w naszym kraju organizacji ekologicznych.

Co do tego, że ustawa o odnawialnych źródłach energii zostanie wprowadzona w życie, nikt nie miał chyba żadnych wątpliwości. Pozostaje jedynie pytanie: komu jest ona potrzebna w takim kształcie, w jakim znajduje się teraz? Moim zdaniem – i nie jest to wyłącznie moja opinia – dokument ten jest kagańcem na polską energetykę. Rząd dąży do tego, by samodzielnie zarządzać nowymi inwestycjami i handlować energią na giełdzie. W praktyce oznacza to, że produkcją energii w naszym kraju będą zajmować się duzi gracze rynkowi i monopoliści. To jednak doprowadzi do niekontrolowanego wzrostu cen. Co więcej, ustawa pozbawi Polaków szansy na to, by stali się oni producentami, a jednocześnie konsumentami wytwarzanej przez siebie energii. A przecież energetyka obywatelska mogłaby zagwarantować naszemu krajowi bezpieczeństwo energetyczne, nie mówiąc już o rozwoju polskiej gospodarki.

W połowie stycznia br., gdy polski rząd prowadził rozmowy z górnikami, mieliśmy okazję przekonać się, na czym tak naprawdę mu zależy. Nagle okazało się, że chodzi o umocnienie pozycji kopalni, a nie ich likwidację! A więc to nie odnawialne źródła energii, a węgiel ma być paliwem, który będzie towarzyszył rozwojowi polskiej energetyki. Jak to się ma do wcześniejszych deklaracji rządu? Wnioski na ten temat pozostawiam czytelnikom „Czystej Energii”.

Post Paweł Wyszyński o uchwaleniu ustawy OZE pojawił się poraz pierwszy w OPTIMA POLSKA, Białystok, Podlaskie.

Instytut Energetyki Odnawialnej

Sejm RP uchwalił w dniu 16 stycznia 2015 r. ustawę o odnawialnych źródłach energii (OZE), która wprowadza zasadnicze zmiany w systemie wsparcia energii wytwarzanej z OZE. Dotychczas rynek energii z OZoE regulowany był ustawą Prawo energetyczne. Po zakończeniu procesu legislacyjnego w Senacie, rozpatrzeniu ew. poprawek Senatu przez Sejm i podpisaniu przez Prezydenta, sektor OZE będzie miał odrębną regulację ustawową i nowe podejście do wsparcia energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.

Jedną z najważniejszych zmian wprowadzanych nową ustawą, w stosunku do obecnie obowiązujących przepisów, jest odejście od systemu świadectw pochodzenia energii na system aukcyjny oraz wprowadzenia odrębnych regulacji dla mikroinstalacji w postaci możliwości rozliczania się ich właścicieli z właściwymi przedsiębiorstwami energetycznymi na zasadzie „net-metering”, czyli rozliczenia netto. Podczas głosowania nad ustawą posłowie uznali, że instrument „net metering” nie zapewni możliwości rozwoju energetyki obywatelskiej i zdecydowali także o przyjęciu tzw. poprawki prosumenckiej dotyczącej wprowadzenia, po raz pierwszy w Polsce, systemu taryf gwarantowanych (FiT) dla najmniejszych wytwórców energii z OZE – mikroprosumentów eksploatujących najmniejsze mikroinstalacje o mocach poniżej 10 kW.

Podczas długiego procesu legislacyjnego kontrowersyjna poprawka prosumencka, zgłaszana była kilkukrotnie, zdobywając powszechne poparcie wśród wielu poważnych organizacji i zwykłych obywateli, by w końcu spotkać się z aprobatą również wśród posłów. Wraz z przyjęciem poprawki stworzono możliwość rozwinięcia nowego, obywatelskiego segmentu w polskiej energetyce opartego o szeroko rozumianą i technologicznie zróżnicowaną energetykę rozproszoną. Poprawka daje wszystkim obywatelom, też rolnikom oraz osobom prowadzącym działalność gospodarczą, małym wspólnotom mieszkaniowym i małym firmom możliwość wyboru pomiędzy pozycją aktywnego klienta na rynku energii, a rolą biernego tylko odbiorcy i płatnika w systemie monopolistycznym. Taryfy gwarantowane wyrównają szanse wszystkich na zakup mikroinstalacji, ograniczając i sprawiedliwie rozkładając koszty. W Niemczech, dzięki systemowi stałych taryf, istnieje już ponad 2 mln prosumentów. W Polsce, do 2020 roku może powstać około 250 tys. mikroinstalacji. System taryf gwarantowanych z czasem, gdy ceny energii z sieci będą niższe od wysokości spadających w kolejnych latach taryf, doprowadzi co wzrostu autokonsumpcji i tworzenia spółdzielni energetycznych. Beneficjentów tego wsparcia i korzyści społecznych byłoby jednak znacznie więcej, gdyby w systemie od razu pojawiły się zachęty dla tworzenia mikrosieci oraz uwzględnieni zostali również prosumenci zbiorowi tj. samorządy, wspólnoty mieszkaniowe, szkoły itp. działające jako „wirtualne elektrownie”, których członkowie mogliby dzielić się produkowaną u siebie energią.

Poprawka nie zwiększa kosztów wdrożenia regulacji, przekierowuje jedynie niewielką cześć strumienia środków z systemu aukcyjnego dla dużych instalacji o rosnących kosztach do segmentu energetyki obywatelskiej o kosztach malejących. Zgodnie z przyjętymi przepisami taryfy wygasną, gdy moc zainstalowana osiągnie 300 MW w segmencie do 3 kW oraz 500 MW w segmencie do 10 kW, ograniczając tym samym ryzyko nadmiernego kosztu wsparcia w pierwszym okresie i dając Ministrowi Gospodarki możliwość regulowania taryf wraz ze spadkiem kosztów technologii i zbliżaniem się do ww. poziomów mocy zainstalowanej. Uchwalona ustawa pozwala na realizację pierwszych inwestycji w systemie taryf gwarantowanych bezpośrednio po wejściu w życie przepisów dotyczących wsparcia, czyli od 1 stycznia 2016 roku, ale zawiera też odesłanie do rozporządzenia wykonawczego Ministra Gospodarki, które jest niezbędne do elastycznego sterowania dalszym rozwojem i skuteczną komercjalizacją energetyki prosumenckiej w kolejnych latach.

Wielką niewiadomą jest uchwalony kształt systemu aukcyjnego. Istnieją obawy, że ustawa nie urynkowi sektora energetyki odnawialnej o mocach powyżej 1 MW, a stanie się dodatkowym instrumentem dofinansowania tradycyjnych koncernów energetycznych . Zgodnie z ustawą wolumeny energii, które mają być zamawiane w aukcjach jak i referencyjne ceny jej zakupu będą ustalane przez rząd. Następnie ogłaszane będą aukcje, które wygrywa ten oferent, który zaproponuje najniższą cenę, otrzymując w zamian gwarancję wsparcia przez 15 lat. Oddanie pełnej władzy w obszarze energetyki odnawialnej w ręce administracji państwowej, która wypełnia rolę właściciela państwowych koncernów energetycznych (akcje będące w rękach skarbu państwa), które dalej mają być konsolidowane horyzontalnie i pionowo do formy oligopolu energetycznego, grozi zaburzeniem konkurencji także na rynku energetyki odnawialnej, brakiem różnorodności technologicznej i nierównomiernym, niezrównoważonym wykorzystaniem krajowych odnawialnych zasobów energii.

Taka sytuacja grozi również brakiem różnorodności technologicznej i nierównomiernym, niezrównoważonym wykorzystaniem krajowych odnawialnych zasobów energii. Istniej tez ryzyko powrotu do współspalania biomasy z węglem i doraźnego importu biomasy na dużą skalę.

Nowy system wsparcia niesie ze sobą ryzyko znaczącego spowolnienia i zastoju na rynku. Ponadto przewidziany jest na okres zaledwie kilku lat (ostatnia aukcja w 2020 r.). W tak krótkim czasie w zaproponowanym systemie aukcyjnym istniej ryzyko nadmiernych zysków dla wybranych podmiotów i nie ma szans doprowadzić do spadku kosztów OZE.

Instytut Energetyki Odnawialnej wyraża uznanie wobec posłów, którzy w swej działalności publicznej kierowali się zasadą zapewnienia szans na rozwój energetyki obywatelskiej i poparli poprawkę prosumencką.

Jednocześnie dziękujemy partnerom i odbiorcom newsletterów Instytutu za wstawienie się za poprawką prosumencka do posłanek i posłów.

Oczekujemy, iż dalsze prace legislacyjne będą służyły poprawieniu, a nie pogorszeniu ustawy o OZE.

 Instytut Energetyki Odnawialnej

Post IEO komentuje uchwalenie ustawy o OZE pojawił się poraz pierwszy w OPTIMA POLSKA, Białystok, Podlaskie.

Wolny obywatel, czy bezwolny odbiorca energii

Konsekwencje odrzucenia poprawki prosumenckiej do projektu ustawy o odnawialnych źródłach energii.

W dniu 16 grudnia, na posiedzeniu Komisji Nadzwyczajnej do spraw rozpatrzenia rządowego projektu ustawy o OZE, jej członkowie zdecydowaną większością głosów odrzucili poprawkę dotyczącą wprowadzenia po raz pierwszy w Polsce systemu taryf gwarantowanych (FiT) dla najmniejszych wytwórców energii z OZE – mikroprosumentów. Wcześniej Podkomisja Nadzwyczajna w ogóle nie uwzględniła tej poprawki w swoim sprawozdaniu przekazanym Komisji. W efekcie, autor poprawki – poseł Artur Bramora – musiał od nowa zgłaszać poprawkę na posiedzeniu Komisji. Poprawkę negatywnie zaopiniował rząd. Wiceminister gospodarki Jerzy Pietrewicz, ocenił, że oznacza ona rozszerzenie katalogu prosumentów, a to „element większej dyskusji”. Jednak wcześniej prezydium Podkomisji wraz ze stroną rządową do takiej dyskusji nie dopuściło. Poseł Bramora zapowiedział, że poprawkę zgłosi jeszcze raz w trakcie drugiego czytania projektu ustawy w Sejmie, jako tzw. wniosek mniejszości. Nie można jednak wykluczyć, że pojawią się inne, nieznane jeszcze obecnie przeszkody, które uniemożliwią dyskusję także na forum Sejmu.

Poprawka ta, spośród katalogu kilkudziesięciu innych zgłoszonych i rozpatrywanych najpierw przez Podkomisję, a potem przez Komisję, wzbudzała zdecydowanie największe zainteresowanie mediów, poparło ją kilkadziesiąt poważnych organizacji, obywatele podpisują petycję w tej sprawie. Przedstawiciele komisji powołanych do rozpatrzenia projektu ustawy nie chcą nawet na ten temat rozmawiać. Dlaczego? Czy poprawka jest niemądra? Czy propozycja zawiera jakieś groźne treści? A jeżeli stwarza zagrożenie, to dla kogo?

Poprawka daje obywatelom możliwość wyboru. Po 25 latach wolności chodzi o realną, a nie pozorną (taką oferuje obecny kształt projektu ustawy) możliwość wyboru pomiędzy kupowaniem energii od dostawcy, sprzedażą własnej energii z domowej mikroinstalacji do sieci lub produkcję na własne potrzeby. Poprawka wraz z uzasadnieniem jest sformułowana w sposób przejrzysty. Nie wydaje się być bluźnierstwem, które akurat w Sejmie wypada okładać klauzulą milczenia lub ignorować bez zapoznania się z jej istotą.

Problemu nie można zrozumieć bez kontekstu, w jakim projekt regulacji powstał. Czteroletni okres prac rządowo-parlamentarnych na projektem regulacji to zapis ociosywania wolnego obywatela, zwodzenia wyborcy i tworzenia z nich petentów korporacyjno-urzędniczej machiny oraz płatników utrzymujących tę machinę. Pierwsze wersje projektu ustawy autorstwa Ministerstwa Gospodarki z lat 2011-2012 kształtowane były z myślą o aktywnym obywatelu jako podmiocie regulacji. Kolejne wersje projektu ustawy z lat 2013-2014to historia sprowadzenia obywatela do roli jednowymiarowego „odbiorcy energii”. Jest to żargon z Prawa energetycznego, który ma oznaczać konsumenta.

Zdegradowana forma nieświadomego klienta ponoszącego opłaty, o którego mają zadbać fachowcy: energetycy i urzędnicy. Rząd zamiast dbać o tworzenie przejrzystego i prostego prawa, ostatecznie zaproponował projekt ustawy, którego zapisy są niezrozumiałe i niejasne dla obywatela. Posługuje się językiem przedsiębiorstwa energetycznego i jest napisany w jego interesie, a dotychczasowe prace sejmowe nie doprowadziły do poprawy regulacji.

Ustawa o OZE miała pierwotnie uczynić z odbiorcy energii aktywnego konsumenta, czyli prosumenta, a uczyniła płatnikiem, nieświadomym sponsorem swojego dostawcy energii, któremu prosument za bezcen ma oddawać nadwyżki energii oraz urzędnika, który zainkasuje podatek pośredni z deficytowej (niejako z mocy ustawy) działalności prosumenckiej. Łatwo tę tezę potwierdzić odwołując się do znowelizowanego Prawa energetycznego, które od 2013 roku stało się kanwą prac nad projektem ustawy o OZE. Prosument może sprzedawać energię do sieci po cenie 0,14 zł/kWh, która stanowi zaledwie 43% ceny, po jakiej zmuszony jest kupować energię z sieci. Różnica (0,19 zł/kWh) jest w 2/3 dofinansowaniem dostawców energii i w 1/3 przychodem budżetu państwa. Proponowane w projekcie ustawy o OZE rozwiązania w postaci podniesienia ceny sprzedaży nadwyżek z 14 do 18 zł/kWh i nowych zasad rozliczania półrocznego praktycznie nie poprawiają sytuacji najmniejszych „mikroprosumentów”.

Komu zabiera prawa i korzyści, kogo naraża na straty i kogo najbardziej krzywdzi obecny projekt ustawy o OZE, w wersji bez poprawki prosumenckiej? Z danych Eurostatu wynika, że chodzi o 53,7 proc. Polaków mieszkających w domach jednorodzinnych, bo oni najłatwiej i najszybciej mogliby się stać prosumentami mającymi możliwość wyboru różnych mikroinstalacji. Ich domy stałyby się zielonymi elektrowniami i zielonymi ciepłowniami. Obywateli, których pozbawia się realnego prawa wyboru ciągle przybywa. Już obecnie stanowią oni większość społeczeństwa, a liczba osób przeprowadzających się corocznie z centrów miast do domów jednorodzinnych na wieś i obszary podmiejskie to 40-50 tysięcy. Wszystkie budynki jednorodzinne to ponad 46% budynków mieszkalnych. Autorzy „Strategii modernizacji budynków: mapy drogowej 2050” wskazują na konieczność termomodernizacji tych budynków z wykorzystaniem mikroinstalacji OZE i podkreślają, że nasze państwo tej grupie właścicieli budynków w ich modernizacji nigdy nie pomogło.

Bard wolności, Jacek Kaczmarski śpiewał „Słowa palą, więc pali się słowa: nikt o treści popiołów nie pyta”. I pouczał nas wszystkich: „Lecz niech czyta, kto umie, niech nauczy się czytać!”. Komisja sejmowa nie powinna bać się słów i nie ma prawa spalić poprawki prosumenckiej, a posłowie powinni ją przeczytać w trakcie drugiego czytania projektu ustawy i choćby w segmencie energetyki prosumenckiej poprawić regulację w duchu obywatelskim. Reprezentują bowiem wolnych, świadomych obywateli, którzy w efekcie stanowienia złego prawa stać się mogą bezterminowo bezwolnymi petentami przedsiębiorstw energetycznych.

Post IEO o odrzuceniu poprawki prosumenckiej w ustawie OZE pojawił się poraz pierwszy w OPTIMA POLSKA, Białystok, Podlaskie.

Pod poprawką prosumencką podpisali się posłowie: Cezary Olejniczak – klub SLD, Jacek Najder- klub TR. Jednakże, podkomisja nadzwyczajna do rozpatrzenia rządowego projektu ustawy o odnawialnych źródłach energii nie zatwierdziła jeszcze poprawki prosumenckiej.

Związek Pracodawców Forum Energetyki Odnawialnej już w 2011 roku zaproponował założenia ustawy o OZE, bazujące na taryfach „FiT” i wielokrotnie podkreślał, że jest to najbardziej demokratyczny i najtańszy sposób dochodzenia w dłuższym okresie do pełnej komercjalizacji OZE i rozwoju krajowego przemysłu. Należy wyraźnie wskazać, że poprawka zgłoszona przez posła Arturę Bramorę jest długo oczekiwanym impulsem do rozwoju, przez branżę energetyki odnawialnej. Zapewnia zrealizowanie minimalnej skali inwestycji, masowość i powszechność dostępu obywateli do systemu wsparcia i dzięki temu pozwoliłaby na doprowadzenie do pełnej komercjalizacji energetyki prosumenckiej już wkrótce po 2020 roku oraz do rozwoju krajowego przemysłu energetyki odnawialnej i tysięcy lokalnych firm instalacyjnych. Analiza ekonomiczna przygotowana przez Instytut Energetyki Odnawialnej na podstawie powyższych taryf wskazuje, że w segmencie mikroinstalacji do 3 kW w 2020 roku możliwe byłoby wyprodukowanie ponad 340 GWh, a do końca 2030 roku – ponad 1 000 GWh, a w segmencie 3-10 kW odpowiednie ilości energii z OZE wynosiłyby 940 GWh i 2 800 GWh. Średnia dopłata do 1 kWh z mikroinstalacji zbudowanych w okresie 2016-2020 wynosiłaby 0,11 zł/kWh, czyli o połowę mniej niż obecna opłata w postaci cena świadectwa pochodzenia płacona dla dużych instalacji OZE, a koszt systemu wsparcia, z którego korzystają zasadniczo koncerny energetyczne, tylko w 2013 roku sięgał 5 000 mln zł. Tymczasem, do 2030 roku łączna wysokość wsparcia dla prosumentów (w ciągu 15 lat) w segmencie do 3 kW wyniosłaby 540 mln zł, a w segmencie 3-10 kW – ponad 1000 mln zł, czyli poniżej 1% kosztów wsparcia przewidzianych przez rząd dla dużych źródeł OZE (np. w proponowanym systemie aukcji). Zgodnie z wynikami analiz Instytutu, dzięki poprawce do 2020 roku funkcjonowałoby 145 tys. „mikro-prosumentów” w segmencie do 3 kW i niemalże 60 tys. w segmencie 3-10 kW.

Ponadto, proponowane rozwiązanie wprowadzenia taryf FiT umożliwiłoby „przesunięcie” środków dotacyjnych ze wsparcia inwestycyjnego zielonej energii elektrycznej na ciepło i chłód, które nie uzyskały żadnego wsparcia w projektowanej ustawie o OZE.

Post ZP FEO o poprawce prosumenckiej w projekcie ustawy o OZE pojawił się poraz pierwszy w OPTIMA POLSKA, Białystok, Podlaskie.

Spotkanie poprowadził Grzegorz Wiśniewski, prezes Instytutu Energetyki Odnawialnej, który w swoim wystąpieniu nawiązał do definicji prosumenta zawartej w wydanym pod koniec lat 70. ubiegłego wieku dzieła Alvina Tofflera pt. „Trzecia fala”. Jak zauważył Wiśniewski, 35 lat po wydaniu tej publikacji mamy do czynienia głównie z prosumentami produkującymi ciepło na własne potrzeby. – Niestety, liczba mikroźródeł w Polsce na rynku wciąż jest mała, co oznacza, że z jakichś źródeł system prosumencki nie został w naszym kraju dostatecznie rozwinięty – zauważył.

Prezes IEO nawiązał również do obowiązujących przepisów prawnych, w których – jak podkreślił – definicja prosumenta odnosi się do osób fizycznych. W dalszej części wystąpienia odniósł się do zapotrzebowania na energię w 16 województwach wschodniej Polski. – Im mniejsze są instalacje, tym koszt produkowanej przez nich energii jest większy. Sytuacja zmieni się tylko, gdy będziemy mieli do czynienia z dużą ilością małych instalacji. Pozostaje pytanie: czy w obowiązującym w naszym kraju systemie prawnym jesteśmy w stanie rozwinąć energetykę prosumencką i w jaki sposób możemy to zrobić? – zapytał.

Jako pierwszy głos w dyskusji zajął Lutz Ribbe, dyrektor niemieckiej organizacji ekologicznej „EuroNatur”, który w swojej wypowiedzi odniósł się do głównych idei prosumeryzmu. – Myślę, że ludzie zaczynają rozumieć, że energia odnawialna jest rozwiązaniem, które pozwala im produkować, a więc brać czynny udział w systemie gospodarowania energią – powiedział. – 20 lat temu w Niemczech mieliśmy poważny problem z przekonaniem polityków do energii odnawialnej. Społeczeństwo powiedziało jednak stanowcze „nie” energetyce jądrowej i to dało OZE zielone światło. – Myślę, że chodzi tu nie tyle o polityków, co ludzi – dodał Grzegorz Wiśniewski. – Chodzi o to, by politycy czuli, że dla idei energii odnawialnej istnieje w społeczeństwie pełne poparcie. Następnie głos zajął Paweł Wyszyński, właściciel firmy OPTIMA POLSKA i wiceprezes Związku Pracodawców Forum Energetyki Odnawialnej, który przyznał, że największą zmianę w świadomości polskich odbiorców spowodował program dopłat do kolektorów słonecznych. – Jeśli chodzi o obecnie obowiązujące w naszym kraju przepisy prawne, z przykrością stwierdzam, że sektor mikroinstalacji nie ma w ich świetle szans na rozwój. Potrzebne są zmiany zarówno na szczeblu centralnym jak również lokalnym – zaznaczył. Tymczasem Grzegorz Wiśniewski zwrócił uwagę, że jeżeli energetyka prosumencka w Polsce będzie rozwijała się w takim tempie jak dotychczas, do końca XXI wieku nie uda się nam osiągnąć tego poziomu, z jakim mamy obecnie do czynienia w Niemczech. – Jeśli w naszym kraju prosument zostaje sam, a po drugiej stronie ma jedynie legislatora, to może warto działać wspólnie? – zapytał, nawiązując do idei spółdzielni energetycznych. Na ten temat wypowiedział się Ryszard Rabiega, prezes firmy Bio Power. – Skupiliśmy się na tym, by zrezygnować z obsługi systemów wielkoenergetycznych i stworzyć autonomiczne sieci, które będą dostarczały energię do odbiorcy. Dzięki temu jesteśmy w stanie wytworzyć energię elektryczną w atrakcyjnej cenie – wyjaśnił.

W trakcie dyskusji prezes IEO zwrócił uwagę na to, że polski rynek nie został stworzony pod potrzeby prosumentów. – Został stworzony pod konsumentów – powiedział Grzegorz Wiśniewski. – Polska nie jest gotowa na energetykę prosumencką – przyznał Ryszard Ochwat, dyrektor biura Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. – Gdy cztery lata temu rozpoczęliśmy wdrażanie programu 45-procentowych dopłat do kolektorów słonecznych wydawało się nam, że idealnie wpasujemy się w rynek. Niestety nie udało nam się na czas zareagować na efekt skali – dopłaty wydłużyły się w czasie, nie nadążyliśmy też za obniżeniem cen. Na dodatek niektóre obecne na rynku podmioty zorientowały się, że kolektory słoneczne są produktem, na którym można sporo zarobić. Niestety jestem zmuszony przyznać, że polski rynek nie jest na chwilę obecną gotowy na nic innego niż kolektory słoneczne i ogniwa fotowoltaiczne. A szkoda – mam nadzieję, że już wkrótce sytuacja poprawi się dzięki hybrydowym rozwiązaniom – zakończył. – Doceniamy tą szczerą wypowiedź – powiedział Grzegorz Wiśniewski. – Myślę, że najważniejsze jest to, by obie zainteresowane sprawą strony dostęp do informacji na dany temat. Myślę, że w przypadku Prosumenta z jednej strony tej informacji zabrakło – dodał.

– Rynek sprzedaży energii do sieci na chwilę obecną nie jest popierany, można nawet powiedzieć że jest dyskryminowany – powiedział Paweł Wyszyński. – Jedynym rodzajem energii odnawialnej, w którą w Polsce opłaca się inwestować, jest energia cieplna. W kontekście braku właściwych zapisów prawnych inwestowanie w energię innego rodzaju jest po prostu nieopłacalne – dodał. – Kwestia wdrożenia unijnej dyrektywy wydaje mi się kluczowa – dodał Grzegorz Wiśniewski. – Pozostaje pytanie czy robimy to we właściwy sposób? – to pytanie skierował do Lutza Ribbe. – Mamy do czynienia z zupełnie inną sytuacją niż ta, która miała miejsce w Niemczech – odpowiedział tamten. – Wydaje mi się, że po pierwsze należy przekonać polityków do tego, by zmienili system. Drugim, równie ważnym zadaniem jest przekonanie społeczeństwa do omawianych tu dziś przez nas idei. Warto jest pokazać dobre przykłady tego typu inwestycji. Skorzystajcie z naszych doświadczeń, możecie uczyć się na naszych błędach – zachęcal Ribbe.

Podczas swojego wystąpienia Wojciech Trzasko, Przewodniczący Rady Północno-Wschodniego Klastra Ekoenergetycznego i Prodziekan ds. Rozwoju i Współpracy Politechniki Białostockiej, zaznaczył, że Klaster stawia sobie za cel szkolenie wszystkich zainteresowanych energią odnawialnych podmiotów. – Jako uczelnia chcemy badać pewne zagadnienia we własnym zakresie, a wyniki tych badań udostępniać, wspierając w ten sposób biznes. Oczywiście jesteśmy w stanie tworzyć pewne projekty i czekać, aż nadejdzie właściwy moment na ich realizację, ale dla nich również musi istnieć zielone światło – zaznaczył.

Kolejną ważną kwestią, na którą wskazał prezes IEO, była rola gmin. – Jeśli nie mamy społeczeństwa obywatelskiego, a w nim sieci większych niż rodzinne, to może współpraca z gminami byłaby sensownym rozwiązaniem? – zagadnął Grzegorz Wiśniewski. Na to pytanie spróbował odpowiedzieć Ryszard Ochwat. – Myślę, że w Polsce obywatele niejednokrotnie wyprzedzali w swoich działaniach państwo i tak będzie też tym razem – mówił. – W gminach drzemie olbrzymi potencjał, mamy tam do czynienia z samorządnością i dobrą wolą mieszkających w niej ludzi. – To prawda, szereg gmin podejmuje wiele działań w kierunku odnawialnych źródeł energii nie czerpiąc z tego żadnej korzyści – przyznał Grzegorz Wiśniewski. – My z kolei poświęciliśmy wiele czasu na to, by przekonać gminy do planowanych przez nas projektów – dodał Ryszard Rabiega. – Ostatecznie udało nam się przekonać do naszej idei cztery, które sąsiadują ze sobą, a więc stworzą one pewien kompleks energetyczny. Oczywiście należy liczyć się z tym, że gminy nie mają funduszy. Tworzą one jednak dobry klimat do dyskusji o odnawialnych źródłach energii, często podnosząc rangę takiego przedsięwzięcia. – Jeżeli prosument nie dysponuje informacjami na dany temat, dzięki gminie wie dużo więcej – przyznał mu rację Grzegorz Wiśniewski. – Proszę zwrócić uwagę, że z jednej strony chcemy, by prosument dokonywał wszystkich czynności związanych z produkcją energii samodzielnie, a tak naprawdę nie dajemy mu żadnego modelu biznesowego – zauważył prezes IEO. Do jego wypowiedzi odniósł się Ryszard Ochwat, który zapowiedział, że już wkrótce w ramach Wojewódzkich Funduszy Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej działać będą wykwalifikowani doradcy, którzy będą służyć swą pomocą wszystkim zainteresowanym udziałem w programie „Prosument”. – Przede wszystkim chcemy nauczyć ludzi liczyć, bo to jest klucz do rozwiązania problemu – powiedział. –Zamierzamy dotrzeć do odbiorców dzięki pięciu ogólnopolskim kampaniom edukacyjnym, które mają na celu uświadomienie potencjalnym prosumentom, że to się opłaca.

Tymczasem Ryszard Rabiega zwrócił uwagę, że w polskim prawie istnieją pewne bariery, które nie ułatwiają bycia prosumentem. –  Już sama definicja tego podmiotu jest mała precyzyjna, bo biorąc pod uwagę pewną grupę odbiorców to są oni bardziej producentami niż konsumentami – zaznaczył. Następnie głos zajął Lutz Ribbe. – Musicie postawić na edukację, musicie dawać ludziom wiarygodną informacje na temat tego, co jest możliwe do zrealizowania, a co nie – przekonywał. – Ważne jest również to, byście podczas takich rozmów używali ekonomicznych argumentów – dodał.

Post Energetyka prosumencka na Wschodnim Kongresie Gospodarczym pojawił się poraz pierwszy w OPTIMA POLSKA, Białystok, Podlaskie.

Przedstawiciele Związku są zdania, że opóźnienie programu Prosument oraz jego niedoprecyzowana formuła są w stanie spowodować lukę inwestycyjną, która może przyczynić się do załamania rynku mikroinstalacji OZE w Polsce. Podmioty, które wypowiadały się w temacie wskazują, że proponowane zasady Prosumenta, w tym sposób dystrybucji pieniędzy, może ograniczyć dostępność pieniędzy dla klientów detalicznych.

„Dzisiaj, niestety, ale mamy sytuację, w której budżet „programu kolektorowego” właśnie się wyczerpał mimo zapewnień ze strony NFOŚiGW oraz Ministerstwa Środowiska, że środków finansowych wystarczy do końca III kwartału. Nie jest planowana jego kontynuacja, pomimo, że okazał się on olbrzymim sukcesem ponieważ doprowadził do powstania blisko 9 tysięcy nowych miejsc pracy, zrealizowania blisko 60 tysięcy instalacji i spowodował ograniczenie emisji 50 000 ton CO2 do atmosfery. Wyczerpanie środków w „programie kolektorowym”, poważne opóźnienie „Prosumenta” wraz z jego niedopracowanym mechanizmem dystrybucji środków spowodują lukę inwestycyjną, która może nawet doprowadzić do załamania rynku. Dramatycznie ograniczy to dostępność mikroinstalacji dla klientów indywidualnych” – czytamy w liście do ministra Ostapiuka podpisanym przez Katarzynę Motak, prezesa zarządu ZP FEO.

Ponadto Związek Pracodawców Forum Energetyki Odnawialnej krytycznie ocenia model dystrybucji pieniędzy w ramach programu Prosument twierdząc, że zgodnie z informacjami podanymi przez NFOŚiGW, nabór wniosków do programu Prosument w pierwszej części, dla jednostek samorządu terytorialnego ruszył 26 maja br. i wiadomo, że pojedyncze wnioski mają opiewać na co najmniej 1 mln zł, co w praktyce oznacza, że w programie weźmie udział maksymalnie 100 gmin, a to nie stanowi nawet 5 proc. gmin w Polsce. „Dystrybucja środków w kanale JST (jednostek samorządu terytorialnego – red.) dramatycznie ograniczy dostępność dofinansowania zakupu mikroinstalacji dla prywatnych inwestorów. Wsparcie będzie dostępne jedynie dla wąskiej grupy wybranych gmin, które zgłoszą akces do Programu, inaczej niż to miało miejsce w przypadku poprzedniego programu „45 proc. dopłat do zakupu i montażu kolektorów słonecznych”. W dodatku proces dystrybucji środków w formie przetargu jest pracochłonny i zazwyczaj znacznie się wydłuża. Od momentu kiedy gmina zainteresuje się tematem, zacznie szukać chętnych, wykona audyty, podpisze umowy, do pierwszej instalacji realnie mija 12 miesięcy, patrząc na praktykę innych programów. Wszystko to może mieć negatywne skutki dla wdrożenia całego projektu, gdyż tym kanałem przekazanych ma zostać, w ramach pilotażu 100 mln zł” – napisano w liście interwencyjnym ZP FEO do wiceministra Ostapiuka.

ZP FEO ocenia przy tym, że dystrybucji środków przez WFOŚiGW pozostaje wciąż wielką niewiadomą i zaskoczeniem. Wskazuje, że ten sposób dystrybucji środków został wprowadzony po zakończeniu oficjalnych konsultacji programu Prosument, poszczególne WFOŚiGW są na etapie bardzo wczesnych rozmów z NFOŚiGW i nie istnieje nawet wzór umowy, w ramach której ta współpraca miałaby funkcjonować. ZP FEO ocenia, że nabór wniosków realizowany będzie wskazaną drogą najwcześniej w III kwartale b.r. i uważa, że z góry można założyć, że fundusze regionalne nie będą zainteresowane przystąpieniem do programu. „Nie dysponują przecież infrastrukturą umożliwiającą obsłużenie setek, a nawet tysięcy indywidualnych projektów. W dodatku zdobyć dofinansowanie na zakup mikroinstalacji za pośrednictwem WFOŚiGW będzie można tylko na terenie województw, które przystąpią do Programu. Dotychczas chęć uczestnictwa zgłosiło jedynie 5 z 16 jednostek. To tylko potwierdza, że nie ma szans na masową dostępność dofinansowania w ramach tego kanału dystrybucji środków” – czytamy w liście.

ZP FEO wskazuje ponadto, że niespodziewanie, już po uzgodnieniach konsultacyjnych z branżą, w projekcie programu Prosument pojawił się zapis o ograniczeniu możliwości wsparcia zakupu urządzeń produkujących ciepło do przypadków, gdy są one dodatkiem do instalacji wytwarzających energię elektryczną. ZP FEO wskazuje, że program miał wspierać wszystkie mikroinstalacje OZE, a w rzeczywistości przyjęte warunki programu, spowodują, że większość technologii wytwarzających ciepło z OZE (kolektory słoneczne, kotły na biomasę, pompy ciepła) będzie prawdopodobnie pomijana przez osoby uczestniczące w programie Prosument. ZP FEO podkreśla, że ponad 60 proc. energii zużywanej w gospodarstwach domowych, czyli u potencjalnych prosumentów to właśnie ciepło.

Członkowie ZP FEO postulują przyspieszenie prac nad dopracowaniem ścieżki dystrybucji środków programu Prosument, tak aby nie powstała luka inwestycyjna. Organizacja uważa, że przy tak złożonym technologicznie programie jakim jest Prosument, ważne jest aby każda z technologii występowała samodzielnie i aby dana była możliwość wyboru rodzaju instalacji przez końcowych beneficjentów programu. „Postulujemy dodatkowe dofinansowanie magazynów ciepła, a w przypadku systemów hybrydowych lub z magazynami energii (o ile udział drugiego mikroźródła lub magazynu stanowi minimum 20 proc. kosztów), proponujemy podnieść o 5 pkt. proc. poziom dotacji, ale bez wskazywania „wiodących” technologii OZE. Wtedy osiągnięty zostanie efekt w postaci demokratycznej (nie dyskryminującej) zachęty systemowej do tworzenia mikrosieci, ew. lokalnej wymiany nadwyżek energii i samobilansowania, ale nie będzie penalizowania lub nadmiernego preferowania poszczególnych technologii” – napisano w liście.

Post ZP FEO interweniuje w sprawie programu Prosument pojawił się poraz pierwszy w OPTIMA POLSKA, Białystok, Podlaskie.

Członkowie ZPFEO brali już wcześniej udział w ogólnej konsultacji pierwszej propozycji „Prosumenta” w czerwcu 2013 r. – Wówczas kwestie techniczne były drugorzędne, dlatego też w naszej pracy skupiliśmy się na kwestiach kluczowych – przyznaje Grzegorz Wiśniewski, prezes ZPFEO. – Zaangażowanie członków Związku w konsultacje okazało się skuteczne, ponieważ jego efektem było wyeliminowanie z programu zagadnień dotyczących kotłów gazowych. Dzięki poprzednim konsultacjom udało się również doprowadzić do tego, że pracownicy Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej nie mają już żadnych wątpliwości co do konieczności oparcia dofinansowania w „Prosumencie” na dotacjach. Co prawda program ruszy z opóźnieniem, prawdopodobnie nastąpi to w drugim kwartale 2014 r., jednak w tym momencie nie ma już większego zagrożenia, że program nie powstanie – dodaje Wiśniewski.

Prezes Związku Pracodawców Forum Energetyki Odnawialnej przyznaje otwarcie, że kwestie techniczne zawarte w „Prosumencie” są bardzo ważne dla rynku OZE w Polsce. – Mam nadzieję, że uda nam się skutecznie włączyć w konsultacje, zająć konkretne stanowisko wobec wymogów dla każdej z mikroinstalacji i odpowiednio je umotywować – kończy swą wypowiedź Grzegorz Wiśniewski.

Post OPTIMA na konsultacjach dotyczących programu „Prosument” pojawił się poraz pierwszy w OPTIMA POLSKA, Białystok, Podlaskie.

Prelekcję rozpoczęła Urlike Jansen, która w swoim wystąpieniu przedstawiła swoje doświadczenia w temacie energetyki prosumenckiej w Danii. Prelegentka podkreśliła, że niezwykle ważna jest komunikacja – należy rozmawiać i konsultować wszelkie działania, jakie odbywają się w danym kraju. Jak powiedziała, dużo łatwiej i taniej jest działać poprawnie niż walczyć z błędami we wdrożonych już projektach. Z prelekcji Jansen wynika również, że istotną kwestią jest emisja dwutlenku węgla oraz monitoring tego zagadnienia. Jak się okazuje, inwestycje, które powstały z OZE w Danii w dużej mierze zawdzięcza się ściśle określonej polityce państwa i przepisom, stwarzającym możliwości realizacji konkretnych projektów. W ten sposób powstały spółdzielnie, które samodzielnie budowały farmy wiatrowe i fotowoltaiczne lub biogazownie, a następnie stawały się ich właścicielami. W ten sposób generowane z tych inwestycji dochody były przeznaczone na dalsze udoskonalanie i rozwój OZE w regionie. Oczywiście tego typu rozwiązania mogą być wdrażane wyłącznie na obszarze, gdzie polityka pozwala na nie.

Jak zaznaczył podczas swojego wystąpienia Lutz Mez, Niemcy natomiast postąpili podobnie jak Duńczycy. Na chwilę obecną nasz zachodni sąsiad może pochwalić się instalacjami OZE o łącznej mocy 177574 MW o najwyższym wskaźniku mocy z fotowoltaiki wynoszącym 33 tys MW (inne stosowane w tym kraju odnawialne źródła energii to energia z wiatru, wody i biomasy). Warto również podkreślić, że udział prosumentów na rynku niemieckim wynosi około 40% i wciąż rośnie.

Dr Andrzej Kassenberg z Instytutu na rzecz Ekorozwoju przedstawił na konferencji dane o Polsce – kraju z dużym wskaźnikiem bezrobocia, wysokimi cenami węgla oraz niskiej emisji OZE. Jak zaznaczył, w naszym kraju istnieje sporo wskaźników przemawiających za tym, by szybko wsiąść do pociągu energetycznego. – Jeśli ten odjedzie, będziemy jedynie powielać czyjeś działania, nie będziemy jednak ich twórcami – zaznaczył Kassenberg. Jego zdaniem, aby nie popaść w kryzys branży OZE i pułapkę średniego dochodu w którą w tej chwili wchodzimy, potrzebna jest transformacja i możliwie jak najszybszy plan energetyczny.

Grzegorz Wiśniewski, prezes Instytutu Energetyki Odnawialnej, w swoim wystąpieniu przedstawił konkretne propozycje, w tym Krajowy Plan Rozwoju Mikroinstalacji Odnawialnych Źródeł Energii do roku 2020, który został opracowany we współpracy z firmami z sektora zielonej energetyki. Jak zaznaczył, już sam plan to wielki wysiłek i trud jaki dzisiaj musi ponosić raczkujący dopiero w Polsce sektor OZE. Jego zdaniem to rząd, który jest odpowiedzialny za przyjęcie ustawy energetycznej, powinien zająć się opracowaniem wszystkich niezbędnych do tego celu analiz. Na szczęście branża energetyki odnawialnej aktywnie uczestniczy w pracach nad ustawą – wszyscy mają nadzieję, że uda się ją w najbliższym czasie wdrożyć w życie. Przedstawiona przez Wiśniewskiego publikacja to nic innego jak droga od konsumenta do energetyki obywatelskiej. Na dzień dzisiejszy w Polsce mamy wiele związanych z tym utrudnień, takich jak chociażby konieczność pozyskania koncesji do wytwarzania energii.

Najnowsze badania wykazują, że społeczeństwo chce stosować nowe technologie – nie może jednak mieć miejsce sytuacja, gdy ich wdrożenie rozwleka się w czasie. Na chwilę obecną zwrot inwestycji następuję po dwudziestu latach, celem branży zaś jest to, by zwracały się one po pięciu. Problem tkwi również w przepisach prawnych i biurokratycznych barierach – te nie pozwalają inwestować w sektor OZE we właściwy sposób. Teza jest bardzo prosta dopuścić ludzi do wolnego rynku energii.

Przykład jaki przedstawił Thomas Guhlke z miejscowości Prenzlau nieopodal Szczecina, to niewielkie miasteczko daje obraz właściwych działań w sektorze OZE. Jest bowiem nowoczesne – produkuje energię z różnych źródeł, począwszy od wiatraków, przez biogazownię po fotowoltaikę i kolektory słoneczne, a ta jest tam nie tylko lokalnie produkowana, ale i zużywana. Ponadto miasto posiada własne węzły cieplne z własnych kotłowni i biogazowni. Prenzlau jest więc idealnym przykładem inwestowania we własny region i rozwój, co bezpośrednio przekłada się na polepszanie życia mieszkańców oraz ich zaangażowania w projekty OZE.

Jak mówi Paweł Wyszyński, właściciel firmy OPTIMA POLSKA, wnioski z czwartkowej konferencji nasuwają się same. – Jeśli w najbliższym czasie nie podejmiemy dla Polski kluczowych decyzji, skutki tego będziemy odczuwali przez kolejne kilkadziesiąt lat. Pora więc się zastanowić i dokonać właściwego wyboru: węgiel, atom lub OZE?

Post W Warszawie dyskutowano o transformacji energetycznej dla Polski pojawił się poraz pierwszy w OPTIMA POLSKA, Białystok, Podlaskie.

Unijny „Plan działania na rzecz wprowadzenia konkurencyjnej gospodarki opartej na technologiach niskoemisyjnych do 2050 r.” (Roadmap for Moving to a Low-carbon Economy in 2050) przewiduje redukcję emisji CO2 o 80 proc. w 2050 roku w porównaniu z rokiem 1990. Polska pracuje obecnie nad kompleksową strategią energetyczną dostosowaną do założeń polityki europejskiej – opracowywany jest Narodowy Program Rozwoju Gospodarki Niskoemisyjnej, mający stać się odpowiedzią na potrzebę dokonania redukcji emisji gazów cieplarnianych we wszystkich obszarach gospodarki. Program zawierać ma zestawienie korzyści ekonomicznych, społecznych i środowiskowych (zgodnie z zasadą zrównoważonego rozwoju) płynących z działań zmniejszających emisje.

Jak się okazuje, w perspektywie długofalowego planowania polityki energetycznej kluczową kwestią staje się zdefiniowanie miksu energetycznego i najważniejszych jego sektorów. Czy w zestawieniu z celami niskoemisyjnego rozwoju możliwe jest oparcie go o wielkie koncerny, działające centralnie i produkujące energię z węgla, gazu, lub przyszłościowo – energię odnawialną z dużych instalacji wodnych czy współspalania? Czy też Polska zwrócić się powinna w stronę całkowitej zmiany struktury wytwarzania i przesyłu energii, poprzez stworzenie dotychczasowym odbiorcom energii możliwości jej samodzielnej produkcji i sprzedaży do sieci lokalnie i regionalnie – stanie się prosumentem? Rozwój energetyki obywatelskiej przynieść może odpowiedź na wyzwania związane z wprowadzaniem gospodarki niskoemisyjnej – bezpośrednio przyczynia się do trwałej redukcji emisji CO2, odciąża sieci dystrybucyjne i zmniejsza koszty ich rozwoju, zapewnienia ciągłość zasilania także rozproszonych odbiorców, a jednocześnie stymuluje tworzenie nowych miejsc pracy na obszarze całego kraju i wzrost innowacyjności. Niezwykle ważnym efektem dodatkowym budowy wielu, rozsianych na obszarze kraju mikroinstalacji odnawialnych źródeł energii jest promowanie świadomości w zakresie efektywności energetycznej, odpowiedzialności i wyzwalanie aktywności obywateli.

Jak się okazuje, w procesie transformacji energetycznej coraz więcej Niemców czy Duńczyków uniezależniło się w różnym zakresie od firm energetycznych i stało się dostawcami energii do sieci lub autoproducentami. W Niemczech, realizujących politykę transformacji energetycznej konsekwentnie od lat, w 2010 roku istniały 4 miliony producentów energii elektrycznej; szacunki mówią, że w Polsce potencjał to ponad 2 miliony prosumentów do 2020 roku. Czy w Polsce istnieje jednakże wsparcie polityczne dla realizacji takiej wizji? Jakie przeszkody pojawiają się na drodze ku transformacji energetycznej naszego kraju? Czy i w jaki sposób doświadczenia innych krajów, takich jak Niemcy czy Dania, mogą zostać wykorzystane u nas? Na te pytanie spróbują odpowiedzieć uczestnicy spotkania, wśród których znajdują się przedstawiciele firmy OPTIMA.

Post Trwa konferencja o energetyce prosumenckiej w Polsce pojawił się poraz pierwszy w OPTIMA POLSKA, Białystok, Podlaskie.